Recensies films

Altiplano

14 januari 2010

Maja Haanskorf

Documentairemakers Peter Brosens en Jessica Woodworth maakten met Altiplano een film die niet eenvoudig in een genre is in te passen. Plaats van handeling is het dorp Turubamba in Peru, waar zich een milieuramp voltrekt. De toeschouwer wordt twee uur lang ondergedompeld in een bijna magische wereld, vol rituelen, geënsceneerde beelden en een oogverblindend mooi landschap.

Altiplano vertelt het verhaal van twee vrouwen: de jonge Saturnina uit het Peruaanse dorp Turubamba en van Grace, een Belgische oorlogsfotografe die in Irak werkt. Saturnina staat op het punt te trouwen met Ignacio. Haar dorp wordt echter getroffen door een zware vervuiling met kwik, dat afkomstig is uit een nabij gelegen goudmijn. Ignacio sterft wanneer hij `heilig water’ uit de rivier gaat halen voor de bruiloft. Grace wordt in Irak gedwongen de executie van haar gids te fotograferen. Na deze ervaring zweert ze de fotografie af. Haar man Max werkt voor Artsen Zonder Grenzen in een oogkliniek bij Turubamba. Bij een protest van de inheemse bevolking sterft hij wanneer een steen hem ongelukkig treft. Grace reist naar Turubamba om de toedracht van de dood van haar man te onderzoeken.

Aanvankelijk lijkt Altiplano een protest te zijn tegen de activiteiten van de mijnbouwmaatschappij, die verantwoordelijk is voor de vervuiling met kwik. Veel inwoners krijgen last van oogaandoeningen, blindheid en sommigen sterven. Allengs krijgen rituelen, religie en spiritualiteit de overhand. Aan het eind van de film pleegt Saturnina zelfmoord, als een rituele opoffering, om het protest tegen de praktijken van de ‘gringo’s’ kracht bij te zetten. Haar zelfmoord registreert ze op een videocamera., want “zonder beeld is er geen verhaal”. Grace vindt tijdens haar zoektocht deze camera. Het zien van deze registratie maakt dat ze de kracht en waarde van beelden en daarmee van zichzelf als fotografe herontdekt.

Beeldtaal is voor de twee regisseurs van cruciaal belang. In Altiplano wordt dat benadrukt door een blinde man die in Turubamba het gebroken Mariabeeld restaureert. Pas wanneer het beeld weer is hersteld, kan er weer hoop zijn voor de inwoners. Door de hele film heen is er sprake van bijna choreografisch gestileerde beelden, waarin personages in een pose zijn geënsceneerd. Schoonheid is een belangrijk element: zowel in het gebruik van licht en kleur in het landschap als in de verfilming van gestileerde symbolische rituelen. Hoe mooi het allemaal ook is, de overdaad van mooie beelden, de zwaar aangezette dramatiek en de overdadige symboliek wekken ook irritatie op. Nog versterkt door de op zich prachtige muziek, die de hele film begeleidt.

Mijn grootste ongemak is dat ik na twee uur bijna in trance te zijn gebracht, vergeten ben wat er eigenlijk in Turubamba aan de hand is. Als je slecht denkt, zou je bijna zeggen dat esthetiek voor de makers belangrijker is dan de gruwelijke realiteit. Een echte ´arthouse film´ over het hoofd van de bevolking heen. Hoe mooi die ook is.

Altiplano is nog te zien in diverse bioscopen. Zie www.filmladder.nl

Gerelateerde berichten

Inside the World’s Toughest Prisons

Inside the World’s Toughest Prisons

Ooit bezocht ik in Colombia twee gevangenissen: de vrouwengevangenis Buen Pastor (de goede herder) en mannengevangenis La Picota (genoemd naar de wijk waar de gevangenis ligt). Toevallig was er een Franse journalist aanwezig voor het maken van een documentaire. Ik moest eraan terugdenken bij het kijken van de Netflix documentairereeks Inside the World’s Toughest Prisons.

Lees meer
Docudrama: De droevige kampioen

Docudrama: De droevige kampioen

’Wereldberoemd’ was Robert ‘Joy’ Hosé (1949) op Curaçao en de Antillen in de jaren zeventig van de vorige eeuw, toen hij als tafeltenniskampioen internationaal furore maakte en de wereld over reisde. Maar de tafeltennisheld raakte door drugs aan lager wal en verloor alles. Zijn tragische leven vormde de basis voor de roman De droevige kampioen van de Nederlandse schrijver Jan Brokken (1949), dat in 1997 verscheen. Nu is het levensverhaal van Robert Hosé vastgelegd in de driedelige VPRO-docudrama De droevige kampioen van Sander Burger.

Lees meer
Quién mató a Sara?/Who Killed Sara?

Quién mató a Sara?/Who Killed Sara?

Achttien jaar geleden komt de achttienjarige Sara Guzmán (Ximena Lamadrid) om het leven tijdens een middagje parasailen. Het is zogenaamd een ongeluk, maar al snel weet de kijker dat er met de parachute is geknoeid. Haar broer Alex (Leo Deluglio als jonge versie; Manolo Cardono als volwassen versie) draait ten onrechte op voor de dood van zijn zus, dus als hij na achttien jaar vrij komt, is hij uit op wraak. Dit is in het kort het verhaal van de Netflixserie Quién mató a Sara?/Who Killed Sara?, uit Mexico.

Lees meer
agsdi-globe

Politiek & Maatschappij

agsdi-portrait

Kunst & Cultuur

agsdi-camera

Vrije tijd & Toerisme

agsdi-income

Economie & Ondernemen

agsdi-leaves

Milieu en Natuur

agsdi-learn

Onderzoek & Wetenschap

Blijf op de hoogte

Adverteren op onze website?

Dat kan! Tegen een scherp tarief plaatsen wij uw advertentie.

Ontvang onze nieuwsbrief

Schrijf u in en ontvang onze digitale nieuwsbrief met een overzicht van onze nieuwe artikelen.

Volg ons op social media

Wees als eerste op de hoogte van nieuwe artikelen en deel artikelen met uw netwerk.

Share This