Recensies boeken

Mambo Jambo Een krankzinnige liefde in Zuid-Amerika

20 april 2011

Mark Weenink

Onvolwassen, onverbeterlijk, ongeremd. Deze kwalificaties zijn Arthur van Amerongen, auteur van Mambo Jambo, op het lijf geschreven. Misschien is het makkelijk om de schrijver op basis van dit boek zo af te schilderen, ware het niet dat de typeringen van hemzelf afkomstig zijn.

Mambo Jambo is een non-fictie werk, waarin de auteur met humor en genadeloze zelfspot verhaalt over zijn turbulente relatie met Carmen, met Zuid-Amerika als decor en als mede-acteur. De ondertitel Een krankzinnige liefde in Zuid-Amerika belooft niet veel goeds. Het amoureuze stel woont in Paraguay, een nagenoeg onbekend en vooral ook onbemind land, dat bevolkt wordt door lui van laag allooi en onbetrouwbare sujetten, als we af mogen gaan op Van Amerongen. Hij steekt zijn ongezouten mening niet onder stoelen of banken: het Zuid-Amerikaanse land is een grote poel van ellende. Zoveel was ook al duidelijk na het lezen van zijn bizarre roman Paranoia Paraguay (zie La Chispa 349).

De relatie tussen Van Amerongen en Carmen is er een die duwt en trekt: heftige passie wisselt af met jaloezie en knallende ruzie. Over essentiële zaken als voldoende geld hebben om van rond te komen of onbenulligheden. Kortom, menselijk en herkenbaar. Hun achtergronden lopen nogal uiteen: hij is een gescheiden Hollandse calvinist. Zij is Spaanse, van katholieke huize, afkomstig uit een niet onbemiddelde familie. Op z’n zachtst gezegd beschouwt de schoonfamilie Van Amerongen niet als de ideale schoonzoon. Hij gaat stuurloos door het leven, heeft geen cent te makken en is bovendien bijna twintig jaar ouder dan dochterlief. Van Amerongen deugt niet.

Na een succesvolle carrière als journalist in het Midden-Oosten en in Nederland en België hangt hij zijn typemachine aan de wilgen. Samen met zijn geliefde vertrekt hij spoorslags naar Zuid-Amerika, op zoek naar avontuur en romantiek. Het continent brengt Van Amerongen niet de rust en stabiliteit die hij nodig heeft: de geldzorgen groeien als de reserves opraken en het voorschot van de uitgever uitblijft, of maar de helft is van wat hij had gehoopt. Tegenover Carmen houdt hij de schone schijn op, alles komt goed. Het zijn leugentjes om bestwil die je als lezer billijkt. Ondanks zijn vele tekortkomingen gun je Van Amerongen dat beetje economische voorspoed dat hij nodig heeft voor een stabiel bestaan. Helaas: hij valt al snel door de mand en Carmen is gedwongen om de hand op te houden bij haar gefortuneerde familie.

Op ook andere fronten zit het niet mee. Thuis is het een beestenboel, letterlijk, met hond Jagua en teveel katten die het appartement bevolken. Ze schijten de boel onder, tot frustratie van Van Amerongen. Maar ja, de liefde. De liefde die hij voelt voor Carmen, die niet zonder de beestjes kan, maakt dat hij alles slikt.

Van Amerongens schrijfstijl is recht voor zijn raap. Politieke correctheid is hem vreemd en hij observeert scherp, treffend en met uitdagende spot. Overigens spaart hij zichzelf daarbij geen moment. Zonder gêne of wroeging schetst hij zijn eigen tekortkomingen: voor de oude verleidingen van drugs, drank en seks blijkt hij nog altijd gevoelig.

Mambo Jambo is een vermakelijke roman over de lotgevallen van een nonchalante dromer die vooral blijft doormodderen. Zal hij ooit een fatsoenlijke boterham verdienen en iets rustiger met zijn meissie kunnen genieten? Je gunt het hem van harte.

Arthur van Amerongen, Mambo Jambo, Nijgh & Van Ditmar, Amsterdam, 2011, ISBN 9789038894584, €17,95, 239 pag.

Gerelateerde berichten

Het derde land

Het derde land

Haar debuut Nacht in Caracas was een groot succes. Nu heeft Karina Sainz Borgo, geboren in Venezuela en sinds 2006 woonachtig in Spanje, opnieuw een geweldige roman geschreven. Het derde land schetst de Latijns-Amerikaanse samenleving in al haar facetten, gruwelijk en tegelijk veerkrachtig en liefdevol, in prachtig proza.

Lees meer
Mijn documenten

Mijn documenten

“Mijn vader was een computer, mijn moeder een schrijfmachine. Ik was een leeg schrift en nu ben ik een boek.” Dit is een typerende zin uit Mijn documenten van de Chileense schrijver Alejandro Zambra (1975). In het verhaal heeft de vader van de verteller een kantoorbaan met elektrische typmachine, de moeder is creatief en houdt van zingen.

Lees meer
De christus van Elqui

De christus van Elqui

Er is een gezegde: ‘Klein dorp, grote hel’. Dat geldt zeker voor de gemeenschap in de roman De christus van Elqui van de Chileense schrijver Hernan Rivera Letelier (1950). Onderling geroddel en sociale controle houden – samen met de feodale machtsverhoudingen tussen bazen en arme mijnwerkers – de sociale verhoudingen in hun oneerlijke, ijzeren greep.

Lees meer
agsdi-globe

Politiek & Maatschappij

agsdi-portrait

Kunst & Cultuur

agsdi-camera

Vrije tijd & Toerisme

agsdi-income

Economie & Ondernemen

agsdi-leaves

Milieu en Natuur

agsdi-learn

Onderzoek & Wetenschap

Blijf op de hoogte

Adverteren op onze website?

Dat kan! Tegen een scherp tarief plaatsen wij uw advertentie.

Ontvang onze nieuwsbrief

Schrijf u in en ontvang onze digitale nieuwsbrief met een overzicht van onze nieuwe artikelen.

Volg ons op social media

Wees als eerste op de hoogte van nieuwe artikelen en deel artikelen met uw netwerk.

Share This