Recensies boeken

De weg van de boog

11 februari 2022

Estefania Pampin Zuidmeer

Wijsheden van een Japanse boogschutter volgens Paulo Coelho

Tetsuya, de beste boogschutter van Japan, wordt verrast door onverwacht bezoek. Een bekende, uit een ver verleden, wil hem zijn techniek van het boogschieten tonen. Tetsuya heeft al jaren niet meer met een boog geschoten, maar stemt toch in. De roman De weg van de boog van de Braziliaanse schrijver Paulo Coelho (1947, Rio de Janeiro) is een vertelling over de wijsheden van de kunst van het boogschieten.

Een jongen uit het dorp loopt met Tetsuya en de bezoeker naar een vervaarlijke, schommelende brug. Vanuit daar schieten de mannen op een rijpe perzik. Het lukt Tetsuya moeiteloos om de perzik te raken, maar de bezoeker lukt het niet. Tetsuya legt de man uit waarom dat niet lukt:

“Je weet raak te schieten wanneer de omstandigheden gunstig zijn, maar op gevaarlijk terrein lukt het je niet. Een boogschutter heeft nu eenmaal niet altijd het slagveld voor het kiezen. Daarom, hervat je training en weer voorbereid op ongunstige situaties. Blijf op de weg van de boog, want het is een levensweg. Maar leer dat een juist en doeltreffend schot heel anders is dan een schot gedaan met vrede in je ziel.”

Wijsheden

De bezoeker vertrekt. De jongen zit vol vragen én wil alles weten over boogschieten. Lopend naar het dorp vertelt Tetsuya hem de levenslessen van de weg van de boog. Wat volgt is een reeks aan korte wijsheden die gerelateerd zijn aan alle aspecten van het boogschieten. Wijsheden die te maken hebben met de boog, de pijl en het doelwit; de houding van de boogschutter; het vasthouden van de pijl; het moment van loslaten en het leven van de boogschutter zonder boog, pijl en doel.

De wijsheden slaan op zaken die ook van toepassing zijn voor het dagelijks leven. Hoe leef je een bezield leven? En hoe kom je verder in het leven? Een leven zonder risico’s is een leven zonder lessen. Je moet, net als een boogschutter, keer op keer schieten om de kunst van het boogschieten te leren. Een voorbeeld over het moment van het loslaten (van de pijl):

“Zodra de intentie van de boogschutter overgaat in de vlucht van de pijl, opent zijn hand zich op het juiste ogenblik en de klank van de pees brengt de vogels aan het zingen. De handeling, van het op iets in de verte schieten, leidt voor de schutter – vreemd genoeg – tot een terugkeer naar een ontmoeting met zichzelf.”

Het zijn poëtische wijsheden vol metaforen. Maar als lezer moet je hier wel van houden. Persoonlijk miste ik diepgang in het geheel. De wijsheden voelen als losse stukken in een (voor mij mislukte) poging de lezer te inspireren tot een bezield leven. Paulo Coelho staat – geheel terecht – bekend voor het kunnen raken van verschillende soorten lezers met zijn prachtige boeken. Maar de gebruikte stijl – korte, metaforische wijsheden – zal zeker niet iedereen aanspreken.

Happinez

Jarl van der Ploeg stelt in de Volkskrant dat het boek op een scheurkalender van de Happinez lijkt: “Hoewel Coelho echt een aantal boeken heeft geschreven die de moeite waard zijn, toont hij hier vooral zijn meesterschap in het veinzen van diepzinnigheid. Het resultaat: een boek over de kunst van het boogschieten, dat zijn doel op indrukwekkende wijze mist.”

Ik ben het helaas met hem eens. Maar de lezer die van poëtische wijsheden houdt, en de tijd wil nemen om na te denken over filosofische metaforen, zal het boek vast en zeker kunnen waarderen.

Paulo Coelho, De weg van de boog, Uitgeverij Arbeiderspers, Amsterdam, 2021, ISBN 9789029544863, 98 pag., €21,50, vertaling: Piet Janssen

Lees ook onze recensie van De spion van Paulo Coelho

Gerelateerde berichten

Het derde land

Het derde land

Haar debuut Nacht in Caracas was een groot succes. Nu heeft Karina Sainz Borgo, geboren in Venezuela en sinds 2006 woonachtig in Spanje, opnieuw een geweldige roman geschreven. Het derde land schetst de Latijns-Amerikaanse samenleving in al haar facetten, gruwelijk en tegelijk veerkrachtig en liefdevol, in prachtig proza.

Lees meer
Mijn documenten

Mijn documenten

“Mijn vader was een computer, mijn moeder een schrijfmachine. Ik was een leeg schrift en nu ben ik een boek.” Dit is een typerende zin uit Mijn documenten van de Chileense schrijver Alejandro Zambra (1975). In het verhaal heeft de vader van de verteller een kantoorbaan met elektrische typmachine, de moeder is creatief en houdt van zingen.

Lees meer
De christus van Elqui

De christus van Elqui

Er is een gezegde: ‘Klein dorp, grote hel’. Dat geldt zeker voor de gemeenschap in de roman De christus van Elqui van de Chileense schrijver Hernan Rivera Letelier (1950). Onderling geroddel en sociale controle houden – samen met de feodale machtsverhoudingen tussen bazen en arme mijnwerkers – de sociale verhoudingen in hun oneerlijke, ijzeren greep.

Lees meer
agsdi-globe

Politiek & Maatschappij

agsdi-portrait

Kunst & Cultuur

agsdi-camera

Vrije tijd & Toerisme

agsdi-income

Economie & Ondernemen

agsdi-leaves

Milieu en Natuur

agsdi-learn

Onderzoek & Wetenschap

Blijf op de hoogte

Adverteren op onze website?

Dat kan! Tegen een scherp tarief plaatsen wij uw advertentie.

Ontvang onze nieuwsbrief

Schrijf u in en ontvang onze digitale nieuwsbrief met een overzicht van onze nieuwe artikelen.

Volg ons op social media

Wees als eerste op de hoogte van nieuwe artikelen en deel artikelen met uw netwerk.

Share This