Recensies boeken

Tijdelijk adres: Andes, Agnita Twigt

20 april 2006

Mark Weenink

Vroeger had je de midlife crisis. Het ging dan voornamelijk om mannen van in de veertig die niet langer tevreden waren met hun zorgzame vrouw, lieve kinderen en eigen huis. Dan kochten ze een motor, lieten ze een baard staan en gingen ze ervan door met de secretaresse, zo luidde het cliché.

Tegenwoordig is er de zogenaamde quarterlife crisis. Een nieuw verschijnsel dat speelt bij jonge mensen – twintigers en begin dertigers – die op het eerste gezicht alles hebben wat hun hartje begeert: een goede baan, een uitgebreide vriendenkring en verder zijn ze gezond en genieten ze optimale vrijheid. Maar deze rijkdom benauwt en doet hen afvragen ‘of dit het allemaal wel is’.

Agnita Twigt, zesentwintig jaar en auteur van het boek Tijdelijk adres: Andes, worstelt blijkbaar met deze levensfase, zo suggereert de ondertitel ‘Een reis uit de quarterlife crisis’.

Een foto van Twigt siert de cover van het boek. Een mooie, jonge vrouw, gekleed in een sexy topje en een stoere broek, staat temidden van een schitterende setting van de zoutvlaktes van Bolivia. Het avontuur straalt ervan af. In het boek beschrijft Twigt een reis van twee maanden die zij maakte in Ecuador, Peru en Bolivia.

Het is natuurlijk ook niet niks. Twee maanden is ze van huis, zonder enige dagplanning laat ze het veilige Nederland achter zich. Thuis is Agnita een drukke meid met een hectisch levenspatroon. Hard werken, uitgebreid sociaal leven en een (ex-)vriendje van wie ze maar niet los komt. De reis betekent voor Twigt even een einde aan de vele verplichtingen.

De keuze valt op Ecuador omdat de vliegtickets naar dat Zuid-Amerikaanse land het goedkoopst zijn. Op zich een plausibele reden waar veel voor valt te zeggen. Maar wat al snel stoort en eigenlijk het hele boek doorzeurt, is het benadrukken van ‘het gevaar’ onderweg. Zinnen als “waar ben ik aan begonnen?, vraag ik me verschrikt af” en “nu ik de drempel van de hoteldeur over ben, valt buiten zijn best mee” nemen de lezer niet echt op sleeptouw. Tenslotte zit ze niet in oorlogsgebied, zou je zeggen. Niettemin kijken familie en vrienden die thuis zijn achtergebleven op tegen de dappere Agnita. Dat ontzag is enigszins misplaatst want is Zuid-Amerika ook niet gewoon een plek op de wereld, waar mensen leven en werken?

Wanneer Twigt schrijft dat “ de angst voor onverwacht onheil gedurende de gehele reis latent aanwezig is”, vraag je je af of ze het echt zo spannend en eng vindt of dat het een pose is om het verhaal wat meer spanning mee te geven. Hoe het ook zij, daarin slaagt ze niet.

Het is overigens niet zo dat Twigt een slechte schrijfster is. Haar schrijfstijl is vlot en leest lekker weg en nu en dan weet ze het backpackersbestaan goed neer te zetten. Lezers die ‘gebackpack-t’ hebben, zullen zeker zaken herkennen. Maar helaas is die vlotte pen niet voldoende om het boek te redden. Wat ook jammer is, is de combinatie van reisverhaal en fragmenten van Twigts weblog en e-mailwisselingen met familie en vrienden die niet uit de verf komt. Eerst krijgt de lezer de gebeurtenissen voorgeschoteld in Twigts verhaal, daarna volgt de herhaling in de weblogfragmenten. Dat is saai, irritant en dubbelop en die fragmenten had ze dan ook beter uit het boek kunnen laten. De reacties van bekenden op de weblog en e-mailwisselingen met familie en vrienden zijn helemaal oninteressant voor ieder die niet tot de intimi van de auteur behoren.

De grootste teleurstelling van het boek is wel dat de lezer weinig over Zuid-Amerika te weten komt, afgezien van wat oppervlakkige observaties. Wel leren wij hoeveel sokken, strings en bh’s Twigt meeneemt op reis. Wie dus een boeiend reisverslag verwacht, komt helaas bedrogen uit. Ondanks de niet onaardige schrijfstijl – afgezien van de lelijke e-mails en weblogfragmenten – is het een hoop geleuter van een jonge meid die erg met zichzelf bezig is.

Eigenlijk is Tijdelijk adres: Andes vooral een groot egodocument met een hoog ‘Viva’-gehalte en geleuter over (ex-)vriendjes. Maar goed: de ondertitel kondigt het al aan. Twigt denkt na over haar leven en wat ze wil. Zuid-Amerika vormt slechts het decor.

Uitgeverij Hollandia, Haarlem, 2006, ISBN 906410255, 189 pag., 12,95 euro

Gerelateerde berichten

Het derde land

Het derde land

Haar debuut Nacht in Caracas was een groot succes. Nu heeft Karina Sainz Borgo, geboren in Venezuela en sinds 2006 woonachtig in Spanje, opnieuw een geweldige roman geschreven. Het derde land schetst de Latijns-Amerikaanse samenleving in al haar facetten, gruwelijk en tegelijk veerkrachtig en liefdevol, in prachtig proza.

Lees meer
Mijn documenten

Mijn documenten

“Mijn vader was een computer, mijn moeder een schrijfmachine. Ik was een leeg schrift en nu ben ik een boek.” Dit is een typerende zin uit Mijn documenten van de Chileense schrijver Alejandro Zambra (1975). In het verhaal heeft de vader van de verteller een kantoorbaan met elektrische typmachine, de moeder is creatief en houdt van zingen.

Lees meer
De christus van Elqui

De christus van Elqui

Er is een gezegde: ‘Klein dorp, grote hel’. Dat geldt zeker voor de gemeenschap in de roman De christus van Elqui van de Chileense schrijver Hernan Rivera Letelier (1950). Onderling geroddel en sociale controle houden – samen met de feodale machtsverhoudingen tussen bazen en arme mijnwerkers – de sociale verhoudingen in hun oneerlijke, ijzeren greep.

Lees meer
agsdi-globe

Politiek & Maatschappij

agsdi-portrait

Kunst & Cultuur

agsdi-camera

Vrije tijd & Toerisme

agsdi-income

Economie & Ondernemen

agsdi-leaves

Milieu en Natuur

agsdi-learn

Onderzoek & Wetenschap

Blijf op de hoogte

Adverteren op onze website?

Dat kan! Tegen een scherp tarief plaatsen wij uw advertentie.

Ontvang onze nieuwsbrief

Schrijf u in en ontvang onze digitale nieuwsbrief met een overzicht van onze nieuwe artikelen.

Volg ons op social media

Wees als eerste op de hoogte van nieuwe artikelen en deel artikelen met uw netwerk.

Share This