Recensies boeken

Zeven manieren om een kat te doden

20 april 2011

Mark Weenink

Dierenliefhebbers opgepast. De openingsscène van Zeven manieren om een kat te doden is vrij schokkend: tot in detail wordt beschreven hoe Chueco, een van de twee hoofdpersonen, een kat doodt en vervolgens vilt. Naar verluidt heeft auteur Matías Néspolo (1975) de openingsscène gebaseerd op een verhaal uit zijn jeugd.

Niet echt een uitnodiging om verder te lezen, zou je denken. Toch is de roman de moeite waard. Daar komt bij dat Néspolo niet op sensatie uit is; en gelukkig blijft het dierenleed tot 1 kat beperkt. Voor het eerste hoofdstuk om is, zit de lezer al in het verhaal.

Centraal in de roman staan twee maten, Chueco en Gringo. Ze zijn geboren en getogen in een Argentijnse sloppenwijk van Buenos Aires. Iedereen is even arm en alles is even ranzig. Ritselen is een manier van overleven. De buurt, waar drugsdealer Jetita de scepter zwaait, is troosteloos. Iedereen rookt marihuana of snuift coke, hoertjes worden als oud vuil behandeld en jonge kinderen snuiven lijm uit blikjes. De vriendschap van de twee twintigers is nogal turbulent. Ze lopen elkaar de hele tijd op te naaien en het vertrouwen lijkt soms ook ver te zoeken.

Gringo is de verteller van het verhaal en groeit op bij Mamani, een oudere vrouw die als een oma voor hem is. Vaak zit hij met Chueco in de smoezelige kroeg van de Bolle Farías, waar slechte wijn en dito bier wordt geschonken.

Op een kwade dag smeedt Chueco snode plannen en overtreedt de gouden regel uit hun wijk: nooit rottigheid uithalen in je eigen buurt. Gringo kan niet anders dan erin meegaan en ze breken in een huis in. De hele wijk is in rep en roer en begint een klopjacht op de anonieme daders. De zaak loopt pas echt uit de hand als Gringo en Chueco twee jonge dealertjes rippen die werken voor Charly, een rivaliserende drugsdealer.
Setting van het verhaal is het Argentinië eind jaren ’90, als het land in een zware economische crisis is ondergedompeld. Op de achtergrond van het verhaal van Gringo en Chueco vullen protestmarsen de straten en ontaarden demonstraties in veldslagen met de politie.

Zeven manieren om een kat te doden ontving lovende kritieken. In verschillende Spaanstalige recensies wordt het gebruik van lunfardo, straattaal geprezen. Deze lijkt in de vertaling verloren gegaan; wellicht door de onvertaalbaarheid hiervan?

Mooi detail is het personage van Gringo, die de grote klassieker Moby Dick van Melville leest. Gringo identificeert zich met de hoofdpersoon Ismael; en passant krijgt de lezer het verhaal van Moby Dick voorgeschoteld. Op het oog een onoverbrugbare paradox: een jongen uit een Argentijnse sloppenwijk die een klassieker uit de wereldliteratuur leest. Maar dit doet niet gekunsteld aan. Het geeft Gringo iets menselijks en beschaafds, in een wereld van verloedering en smerigheid. Hij blijkt een gevoelige jongen die in een harde, rauwe wereld op zijn manier weet te overleven. Toch is hij geen held. Eerder kun je stellen dat slechts antihelden het boek bevolken. Néspolo schetst het leven van een klasse van gemarginaliseerde Argentijnen. De roman is echter nooit zwaar of deprimerend. Dat komt vooral door de ongedwongen wijze waarop het relaas verteld wordt.

Matías Néspolo, Zeven manieren om een kat te doden, Uitgeverij De Geus, Breda, 2011, ISBN 9789044517385, €17,90, 222 pag., vertaling: Brigitte Coopmans

Gerelateerde berichten

Het derde land

Het derde land

Haar debuut Nacht in Caracas was een groot succes. Nu heeft Karina Sainz Borgo, geboren in Venezuela en sinds 2006 woonachtig in Spanje, opnieuw een geweldige roman geschreven. Het derde land schetst de Latijns-Amerikaanse samenleving in al haar facetten, gruwelijk en tegelijk veerkrachtig en liefdevol, in prachtig proza.

Lees meer
Mijn documenten

Mijn documenten

“Mijn vader was een computer, mijn moeder een schrijfmachine. Ik was een leeg schrift en nu ben ik een boek.” Dit is een typerende zin uit Mijn documenten van de Chileense schrijver Alejandro Zambra (1975). In het verhaal heeft de vader van de verteller een kantoorbaan met elektrische typmachine, de moeder is creatief en houdt van zingen.

Lees meer
De christus van Elqui

De christus van Elqui

Er is een gezegde: ‘Klein dorp, grote hel’. Dat geldt zeker voor de gemeenschap in de roman De christus van Elqui van de Chileense schrijver Hernan Rivera Letelier (1950). Onderling geroddel en sociale controle houden – samen met de feodale machtsverhoudingen tussen bazen en arme mijnwerkers – de sociale verhoudingen in hun oneerlijke, ijzeren greep.

Lees meer
agsdi-globe

Politiek & Maatschappij

agsdi-portrait

Kunst & Cultuur

agsdi-camera

Vrije tijd & Toerisme

agsdi-income

Economie & Ondernemen

agsdi-leaves

Milieu en Natuur

agsdi-learn

Onderzoek & Wetenschap

Blijf op de hoogte

Adverteren op onze website?

Dat kan! Tegen een scherp tarief plaatsen wij uw advertentie.

Ontvang onze nieuwsbrief

Schrijf u in en ontvang onze digitale nieuwsbrief met een overzicht van onze nieuwe artikelen.

Volg ons op social media

Wees als eerste op de hoogte van nieuwe artikelen en deel artikelen met uw netwerk.

Share This