Column Colombia

Tunja & Nairo

14 juni 2015

Nico Verbeek

Het was een vreemde en voor mij al bijna onbekende sensatie: koude handen, koude vingers, koude neus. Ik waande me even terug in de tijd, op een gure winterdag in Nederland, meer dan twintig jaar geleden. Ik was in Tunja, de hoofdstad van het departement Boyacá, bijna 3000 meter boven de zeespiegel. Een altijd winters klimaat, met lage temperaturen en waar de hele dag een koude wind waait die dwars door je hemd en jas heen snijdt.

In Boyacá liggen maar liefst 123 gemeentes, en ze hebben bijna allemaal verschillende landschappen en klimaatzones. Van het tropische Puerto Boyacá aan de Magdalena-rivier tot de hooggelegen stadjes en dorpjes in de zogenaamde páramo, de koude bergtoppen op meer dan vierduizend meter, in het oosten.

In Tunja en omgeving wonen hardwerkende boeren, met een door wind en zon hard en rood geworden gezicht. Gehuld in hun typische ruana (een wollen poncho) en met een zwarte hoed op, precies zoals ze in de toeristenfolders worden afgebeeld. De namen van de steden en dorpen in Boyacá hebben veelal een indiaanse oorsprong, want ze zijn ontleend aan de taal van de Muisca-indianen: Tamiriquí, Arcabuco, Monguí, Chiquinquirá, Chicamocha.

Boyacá is het land waar zwijgzame boeren dagelijks in de weer zijn met de azadón (schoffel) om aardappelen, maïs, uien en bonen te kweken, voor de rest van het land. Het is ook de broedplaats van wielertalent, al vanaf het begin van de jaren vijftig, toen het wielrennen opkwam. Namen als Fabio Parra, Patricio Jiménez, Mauricio Soler in het verleden en tegenwoordig vooral Nairo Quintana. En dat is geen toeval. Het harde werken, het afzien, de opoffering, dat allemaal moet ergens in de genen van de Boyacenses liggen opgeslagen.

Volgens de burgemeester van Tunja, Fernando Flórez, gaat Nairo Quintana, zoon van de streek, de komende Tour de France winnen. Hij is er trots op Nairo te kennen en legt uit dat de wielrenner zijn profcarrière is begonnen in de wielerploeg van Boyacá, zo’n zes jaar geleden. Nairo zelf is een bescheiden jongen die zijn geboortegrond dankbaar is. Daarom reageerde hij positief toen het huidige gemeentebestuur hem vroeg mee te werken aan een goodwill-campagne van de gemeente Tunja tegen de mishandeling van vrouwen en vóór een wat evenwichtigere taakverdeling van mannen en vrouwen.

De slagzin van de campagne is más hombres, menos machos, wat zoveel betekent als: méér mans en minder macho. De campagne is bedoeld om de mannen aan te sporen om zich minder macho te gedragen en ook wat meer tijd te investeren in het huishouden en het zorgen voor de kinderen. Daarom kom je nu overal in de stad affiches tegen met een lachende Nairo erop, in zijn roze trui (als kampioen van de Ronde van Italië) en met een klein kind in zijn armen.

Het is even wennen en het lijkt een beetje miscasting. Een boerenjongen in actie voor de vrouwenemancipatie en tegen het traditionele machismo. Of misschien vond hij het gewoon moeilijk om nee te zeggen tegen de burgemeester van ‘zijn’ stad.

Gerelateerde berichten

Moeders van de Candelaria: 25 jaar op zoek naar de waarheid

Moeders van de Candelaria: 25 jaar op zoek naar de waarheid

Op 16 maart vierde Madres de La Candelaria haar 25-jarig bestaan met een bijeenkomst in Museo Casa de Memoria in Medellín. De viering heette ‘Altijd woensdag om twaalf uur’, als eerbetoon aan hun wekelijkse protest in het atrium van de Nuestra Señora de la Candelaria-kerk in Medellín. Aanwezig waren leden van de organisatie en flink wat van de mensen die hen gedurende deze tijd hebben gesteund.

Lees meer
De jungle in de Colombiaanse literatuur

De jungle in de Colombiaanse literatuur

Het is dit jaar precies honderd jaar geleden dat José Eustasio Rivera (1888 – 1928) La vorágine publiceerde, een roman waarin de Colombiaanse jungle de hoofdrol speelt en die tegenwoordig tot de canon van de Colombiaanse literatuur behoort. En dus ook verplichte lectuur op de middelbare scholen in Colombia en dat heeft het imago van de roman niet veel goed gedaan. La vorágine (vrij vertaald: De maalstroom) staat voor moeilijk, weinig toegankelijk proza, in ieder geval lectuur die een scholier niet voor z’n plezier leest.

Lees meer
Griselda Blanco, de Zwarte Weduwe

Griselda Blanco, de Zwarte Weduwe

Griselda Blanco (1943-2012) was een van de meest gewelddadige drugshandelaren in de Colombiaanse maffiageschiedenis. Ze had de naam een gewetenloze moordenaar te zijn en verschillende vendetta’s te hebben veroorzaakt, zowel in Colombia als in het Miami rond 1980, de jaren van Miami Vice. Ze werd omschreven als zeer bezitterig en extreem jaloers, op het randje van het abnormale. Ook zou ze honderden doden op haar geweten hebben, onder wie haar drie echtgenoten, vandaar haar bijnaam Zwarte Weduwe.

Lees meer

Blijf op de hoogte

Adverteren op onze website?

Dat kan! Tegen een scherp tarief plaatsen wij uw advertentie.

Ontvang onze nieuwsbrief

Schrijf u in en ontvang onze digitale nieuwsbrief met een overzicht van onze nieuwe artikelen.

Volg ons op social media

Wees als eerste op de hoogte van nieuwe artikelen en deel artikelen met uw netwerk.

Share This