Column Colombia

Illusies

6 juli 2014

Nico Verbeek

Het is helaas voorbij. Colombia werd in de kwartfinale uitgeschakeld door Brazilië in een slechte en veel te harde wedstrijd. De Spaanse scheidsrechter liet toe dat Colombia’s sterspelers James Rodríguez (tot op heden nog topscorer op dit WK) en Juan Guillermo Cuadrado uit de wedstrijd werden geschopt door de Brazilianen. Hij weigerde gele kaarten te trekken voor al die aanslagen. Daardoor kwam Colombia nooit in z’n ritme, al wisten ze met een slotoffensief de favoriet voor de titel alsnog tot wanhoop te drijven.

Het is jammer voor Colombia, een van de best voetballende landen op het WK, dat Brazilië is verworden tot een karakterploeg, die het moet hebben van kracht en soms ook van een behoorlijke portie geweld. Dat is misschien ook de reden dat veel Brazilianen, ondanks de overwinningen, zich maar moeilijk kunnen identificeren met hun ploeg, waarvan ze toch een ander soort voetbal verwachten. Want om hun sterren in de laatste minuten van de wedstrijd tegen Colombia, de bal de tribune in te zien jassen, moet toch pijn doen aan hun ogen.

En het indirecte gevolg van het geweld dat de Spaanse scheidsrechter toestond, vooral ten voordele van Brazilië, was ook dat de Colombianen zich er aan gingen optrekken. Met als gevolg de woeste aanval van verdediger Camilo Zuñiga op sterspeler Neymar, die daardoor een ernstig verwonding opliep en verder niet meer kan spelen op het WK. Wat zal de Fifa nu verzinnen om Brazilië naar de finale van dit WK te loodsen?

Persoonlijk had ik ook veel illusies bij dit WK. Mijn boek Eigen doelpunt kwam net uit en ik verwachtte dat, zeker met successen van het Colombiaanse elftal, het onderwerp door de media zou worden opgepikt en dat Colombia eindelijk eens in het vizier zou komen. Want het zou een mooie aanleiding kunnen zijn om wat meer te vertellen over Colombia, wat meer dan alleen Pablo Escobar en maffia. Prachtige verhalen, bijvoorbeeld over de nieuwe wereldster James Rodríguez en zijn veelbewogen jeugd en zijn voetballende (maar ook drinkende) vader. Of over de merkwaardige Colombiaanse bondscoach van Costa Rica, Jorge Luis Pinto, die van het kleine land de sensatie op het WK maakte. In Colombia is hij een zeer polemische persoon, die in 1991 omkopingsschandalen in het profvoetbal aan het licht bracht. Met de media voerde ware oorlogen, die doen denken aan de persconferenties die Louis van Gaal regelmatig met vijandige media uitvecht.

Maar de media waren nauwelijks geïnteresseerd in Colombia. Er was in de kranten geen ruimte tussen al de verhalen over de Oranje-euforie. Ook de uitgever van m’n boek vond het niet nodig reclame te maken voor het onderwerp, misschien omdat ze met Kieft toch al een bestseller in huis hebben, en de rest van de boeken onbelangrijk is geworden. De wetten van de markt, net wat u zegt.

Jammer voor mij, jammer voor Colombia.

Gerelateerde berichten

Moeders van de Candelaria: 25 jaar op zoek naar de waarheid

Moeders van de Candelaria: 25 jaar op zoek naar de waarheid

Op 16 maart vierde Madres de La Candelaria haar 25-jarig bestaan met een bijeenkomst in Museo Casa de Memoria in Medellín. De viering heette ‘Altijd woensdag om twaalf uur’, als eerbetoon aan hun wekelijkse protest in het atrium van de Nuestra Señora de la Candelaria-kerk in Medellín. Aanwezig waren leden van de organisatie en flink wat van de mensen die hen gedurende deze tijd hebben gesteund.

Lees meer
De jungle in de Colombiaanse literatuur

De jungle in de Colombiaanse literatuur

Het is dit jaar precies honderd jaar geleden dat José Eustasio Rivera (1888 – 1928) La vorágine publiceerde, een roman waarin de Colombiaanse jungle de hoofdrol speelt en die tegenwoordig tot de canon van de Colombiaanse literatuur behoort. En dus ook verplichte lectuur op de middelbare scholen in Colombia en dat heeft het imago van de roman niet veel goed gedaan. La vorágine (vrij vertaald: De maalstroom) staat voor moeilijk, weinig toegankelijk proza, in ieder geval lectuur die een scholier niet voor z’n plezier leest.

Lees meer
Griselda Blanco, de Zwarte Weduwe

Griselda Blanco, de Zwarte Weduwe

Griselda Blanco (1943-2012) was een van de meest gewelddadige drugshandelaren in de Colombiaanse maffiageschiedenis. Ze had de naam een gewetenloze moordenaar te zijn en verschillende vendetta’s te hebben veroorzaakt, zowel in Colombia als in het Miami rond 1980, de jaren van Miami Vice. Ze werd omschreven als zeer bezitterig en extreem jaloers, op het randje van het abnormale. Ook zou ze honderden doden op haar geweten hebben, onder wie haar drie echtgenoten, vandaar haar bijnaam Zwarte Weduwe.

Lees meer

Blijf op de hoogte

Adverteren op onze website?

Dat kan! Tegen een scherp tarief plaatsen wij uw advertentie.

Ontvang onze nieuwsbrief

Schrijf u in en ontvang onze digitale nieuwsbrief met een overzicht van onze nieuwe artikelen.

Volg ons op social media

Wees als eerste op de hoogte van nieuwe artikelen en deel artikelen met uw netwerk.

Share This