Column Colombia

Hollandse ziekte

21 januari 2013

Nico Verbeek

Eerlijk gezegd ben ik nogal nostalgisch van aard. Op de computer klik ik soms wel eens google earth aan om m’n geboorteplaats in Nederland in te tikken en de foto’s te bekijken van de omgeving daar. Is er veel veranderd, welke plekken herken ik nog, waar ligt de straat van mijn jeugd? Afgelopen weekend ben ik met m’n zoontje even terug geweest in het dorpje Fredonia, waar ik zeven jaar lang een koffiefinca heb gehad. Anderhalf jaar geleden heb ik de finca moeten verkopen. De kosten zijn niet meer op te brengen. Mijn vrouw ging nu niet mee, zei dat ze het niet kon aanzien hoe de nieuwe eigenaar de finca zou hebben veranderd – inderdaad, een wat radicalere vorm van nostalgie dan die van mij.

Dat de finca is veranderd, is nog zacht uitgedrukt, hij is werkelijk onherkenbaar. De man heeft alles omgekapt: prachtige bomen, allerlei soorten bloemen en struiken. Alles heeft plaats gemaakt voor koffieplanten, zover het oog reikt. De hitte – het was rond één uur in de middag – is ondraaglijk, want er is uiteraard door de kaalslag geen centimeter schaduw te bekennen.

Onze voormalige buren zijn erg aardig en ontvangen ons met open armen. We wisselen nieuwtjes uit over het wedervaren van onze families. Bij ieder bezoek moeten we opnieuw blijven eten en krijgen we grote hoeveelheden koffie en aguapanela (sap gemaakt van suikerriet) aangeboden. Ik kan dat niet afslaan, want dan is het toch of je op een of andere manier de gastvrijheid niet waardeert. Ik ben bang dat m’n gastritis de volgende dag zal opspelen, maar neem dat graag voor lief.

Onze gesprekken gaan vaak over de crisis in de koffiesector. Alle buren in het gehucht waar mijn voormalige finca staat, leven van de verbouw van koffie: het zijn kleine boeren met koffieplantages van een of twee hectare. Daarmee proberen ze hun gezinnen te onderhouden. Er zijn weinig (economische) alternatieven hier en ze zijn helemaal afhankelijk van de koffieproductie en de koffieprijzen. Anderhalf jaar geleden stegen de koffieprijzen naar ongekende hoogte – vandaar dat iedereen toen enthousiast oogstte en dat diegenen die over middelen beschikten (zoals de man die m’n finca kocht) probeerden zoveel mogelijke nieuwe koffie in te zaaien.

Tegenwoordig is de koffieprijs maar liefst gehalveerd. Dat komt door de lage prijs op de internationale markt én omdat de Colombiaanse peso geweldig is gerevalueerd. Dat laatste is weer een gevolg van de toename van de export van grondstoffen als goud, olie en kolen, waarvan de prijzen enorm zijn gestegen. Probleem is dat dit heeft geleid tot een geweldig dure peso, wat ten koste gaat van andere sectoren van de economie (industrie, en ook koffie), die door de dure munt nauwelijks met het buitenland kunnen concurreren. Dit fenomeen wordt de ‘Hollandse Ziekte’ genoemd.
De naam Holland is daarom even niet populair bij mijn voormalige buren in Fredonia, evenmin als die van president Santos, die mijn buren verantwoordelijk houden voor hun economische onheil.

Gerelateerde berichten

Moeders van de Candelaria: 25 jaar op zoek naar de waarheid

Moeders van de Candelaria: 25 jaar op zoek naar de waarheid

Op 16 maart vierde Madres de La Candelaria haar 25-jarig bestaan met een bijeenkomst in Museo Casa de Memoria in Medellín. De viering heette ‘Altijd woensdag om twaalf uur’, als eerbetoon aan hun wekelijkse protest in het atrium van de Nuestra Señora de la Candelaria-kerk in Medellín. Aanwezig waren leden van de organisatie en flink wat van de mensen die hen gedurende deze tijd hebben gesteund.

Lees meer
De jungle in de Colombiaanse literatuur

De jungle in de Colombiaanse literatuur

Het is dit jaar precies honderd jaar geleden dat José Eustasio Rivera (1888 – 1928) La vorágine publiceerde, een roman waarin de Colombiaanse jungle de hoofdrol speelt en die tegenwoordig tot de canon van de Colombiaanse literatuur behoort. En dus ook verplichte lectuur op de middelbare scholen in Colombia en dat heeft het imago van de roman niet veel goed gedaan. La vorágine (vrij vertaald: De maalstroom) staat voor moeilijk, weinig toegankelijk proza, in ieder geval lectuur die een scholier niet voor z’n plezier leest.

Lees meer
Griselda Blanco, de Zwarte Weduwe

Griselda Blanco, de Zwarte Weduwe

Griselda Blanco (1943-2012) was een van de meest gewelddadige drugshandelaren in de Colombiaanse maffiageschiedenis. Ze had de naam een gewetenloze moordenaar te zijn en verschillende vendetta’s te hebben veroorzaakt, zowel in Colombia als in het Miami rond 1980, de jaren van Miami Vice. Ze werd omschreven als zeer bezitterig en extreem jaloers, op het randje van het abnormale. Ook zou ze honderden doden op haar geweten hebben, onder wie haar drie echtgenoten, vandaar haar bijnaam Zwarte Weduwe.

Lees meer

Blijf op de hoogte

Adverteren op onze website?

Dat kan! Tegen een scherp tarief plaatsen wij uw advertentie.

Ontvang onze nieuwsbrief

Schrijf u in en ontvang onze digitale nieuwsbrief met een overzicht van onze nieuwe artikelen.

Volg ons op social media

Wees als eerste op de hoogte van nieuwe artikelen en deel artikelen met uw netwerk.

Share This