Column Colombia

Het geld is op!

6 oktober 2014

Nico Verbeek

Eerst dacht ik nog dat het toeval was. Of gewoon pech. Steeds als ik boodschappen afrekende in de supermarkt, kreeg ik een grote hoeveelheid munten terug als wisselgeld. Daar baalde ik behoorlijk van. Want het waren geen grote munten, van 500 of 1000, maar muntjes van 50, 100 en 200 peso. Toen ik, bij de derde of vierde keer, vroeg of ik misschien wat grotere denominaties kon krijgen, kreeg ik te horen dat die er niet waren. Met andere woorden, de munten van 500 en 1000 waren op! Erg vervelend voor de gemiddelde klant, maar nog lastiger voor de middenstanders, lijkt me.

Wat is er aan de hand? Een van de problemen is dat pas geleden de papieren biljetten van 1000 peso uit de omloop zijn gehaald. Die zouden vervangen worden door munten van 1000, maar het duurde nogal lang voordat die in circulatie waren. En toen dat gebeurde, werden ze slachtoffers van hun eigen succes: iedereen wilde ze hebben en nu schijnt het ook dat veel mensen er een spaarvarken mee willen vullen. Kortom, de munten van 1000, en in mindere mate van 500, zijn slachtoffer van de spaardrift van de Colombianen.

Veel mensen houden elke dag een paar munten van 500 en 1000 achter om een zogenaamde alcancía op te bouwen, ofwel: een spaarpot vullen. Aan het einde van het jaar hebben ze dan een redelijk bedrag gespaard om enkele hogere uitgaven te kunnen doen. Het einde van het jaar is de periode van kerstmis, feestdagen en van de grote (school)vakantie en dus ook de periode van grotere uitgaven. Dan komen die opgespaarde munten erg goed van pas. Het is een interessant fenomeen, want in principe zijn Colombianen niet zulke grote spaarders. Misschien zou je kunnen zeggen: ze zijn geen langetermijnspaarders, maar hun sparen is concreter en meer gericht op de korte termijn. Het idee een (tastbare) pot met echt geld te hebben, speelt misschien ook wel mee.

Ondertussen hebben winkels, supermarkten en het openbaar vervoer een groot probleem. Ze smeken bij de banken om kleingeld, maar daar zijn gewoon onvoldoende munten voorhanden om aan de vraag te voldoen. Dus moeten er ook steeds meer munten van 100 en 200 worden gebruikt, maar die zijn inmiddels ook al schaars aan het worden. De Banco de República (de Nationale Bank) die verantwoordelijk is voor het uitgeven van geld en dus ook voor het drukken van munten, heeft al aangekondigd de productie te zullen verhogen. Bij de muntenafdeling wordt 24 uur per dag gewerkt. Ook zijn een aantal landen in Europa benaderd, vanwaar munten geïmporteerd kunnen worden.

Ondertussen probeer ik als ik aankopen doe, met gepaste munt te betalen, om m’n beurs niet te vullen met al die kilo’s metaal. Het voordeel is wel dat ik nu geen probleem heb in de bus. Normaal krijgt je een kwaad gezicht van de buschauffeur als je met een kwak munten betaalt, maar nu nemen ze het kleingeld met plezier in ontvangst.

Gerelateerde berichten

Moeders van de Candelaria: 25 jaar op zoek naar de waarheid

Moeders van de Candelaria: 25 jaar op zoek naar de waarheid

Op 16 maart vierde Madres de La Candelaria haar 25-jarig bestaan met een bijeenkomst in Museo Casa de Memoria in Medellín. De viering heette ‘Altijd woensdag om twaalf uur’, als eerbetoon aan hun wekelijkse protest in het atrium van de Nuestra Señora de la Candelaria-kerk in Medellín. Aanwezig waren leden van de organisatie en flink wat van de mensen die hen gedurende deze tijd hebben gesteund.

Lees meer
De jungle in de Colombiaanse literatuur

De jungle in de Colombiaanse literatuur

Het is dit jaar precies honderd jaar geleden dat José Eustasio Rivera (1888 – 1928) La vorágine publiceerde, een roman waarin de Colombiaanse jungle de hoofdrol speelt en die tegenwoordig tot de canon van de Colombiaanse literatuur behoort. En dus ook verplichte lectuur op de middelbare scholen in Colombia en dat heeft het imago van de roman niet veel goed gedaan. La vorágine (vrij vertaald: De maalstroom) staat voor moeilijk, weinig toegankelijk proza, in ieder geval lectuur die een scholier niet voor z’n plezier leest.

Lees meer
Griselda Blanco, de Zwarte Weduwe

Griselda Blanco, de Zwarte Weduwe

Griselda Blanco (1943-2012) was een van de meest gewelddadige drugshandelaren in de Colombiaanse maffiageschiedenis. Ze had de naam een gewetenloze moordenaar te zijn en verschillende vendetta’s te hebben veroorzaakt, zowel in Colombia als in het Miami rond 1980, de jaren van Miami Vice. Ze werd omschreven als zeer bezitterig en extreem jaloers, op het randje van het abnormale. Ook zou ze honderden doden op haar geweten hebben, onder wie haar drie echtgenoten, vandaar haar bijnaam Zwarte Weduwe.

Lees meer

Blijf op de hoogte

Adverteren op onze website?

Dat kan! Tegen een scherp tarief plaatsen wij uw advertentie.

Ontvang onze nieuwsbrief

Schrijf u in en ontvang onze digitale nieuwsbrief met een overzicht van onze nieuwe artikelen.

Volg ons op social media

Wees als eerste op de hoogte van nieuwe artikelen en deel artikelen met uw netwerk.

Share This