Column Colombia

Geen gewone wielrenner

14 maart 2021

Nico Verbeek

Rigoberto Urán zal de Colombiaanse sportgeschiedenis ingaan als de wielrenner die een keer als tweede eindigde in de Tour de France, twee keer tweede werd in de Giro d’Italia en als enige Colombiaanse wielrenner die een zilveren medaille wist te winnen op de wegwedstrijd van de Olympische Spelen.

Maar Rigo is geen gewone wielrenner. Behalve een uitzonderlijke sportman is hij ook een succesvol zakenman en een geliefd entertainer. Altijd erg aanwezig in het peleton en elke journalist weet dat je na de wedstrijd bij Rigo moet zijn voor een komisch commentaar of het mooiste verhaal van de dag.

Veel talenten in een persoon. Ook zijn toekomst na het wielrennen heeft hij al veilig gesteld, want in de loop der jaren heeft hij – naast zijn wielerwedstrijden – nog tijd gevonden om een internationale keten van sportwinkels op te richten.

Toch had Rigoberto Urán geen makkelijk leven. Twintig jaar geleden werd zijn vader vermoord, Rigo was nog maar veertien jaar oud. Een paar weken geleden, bij de start van het nieuwe wielerseizoen, zette Rigoberto een foto op zijn Instagram waarop hij te zien is met een boeket bloemen bij de plek waar zijn vader het leven had gelaten, in ieder geval waar zijn stoffelijke resten waren gevonden.

Urán werd geboren in Urrao, een gemeente in het westen van het departement Antioquia, op zo’n 130 km van Medellín. Het is een gebied dat lange tijd werd geteisterd door geweld, en guerrilla en paramilitairen waren nooit ver weg om het leven van de bewoners onmogelijk te maken. Slachtoffers van de confrontatie waren onschuldige burgers die niks met ‘het conflict’ te maken hadden, maar die de pech hadden tussen de twee vuren terecht te komen.

Zelf vertelt Rigo deze geschiedenis als volgt. “In Urrao moesten we leven met een oorlog waarin veel onschuldige mannen en vrouwen om het leven zijn gekomen, Colombianen die niks anders deden dan proberen met eerlijk werk de kost te verdienen. Een van hen was mijn vader. Op een ochtend ging hij trainen op zijn fiets, maar hij had de pech een illegale wegversperring tegen te komen. Ze namen hem mee en daarna werd hij vermoord. Wat er precies gebeurd is, waarom hij werd meegenomen, dat hebben we nooit zeker geweten. Wat we later hebben gehoord is dat ze de mannen die ze bij de wegversperring hadden opgepakt, hebben gedwongen om mee te helpen met het stelen van een aantal koeien in een finca in de buurt, en dat ze daarna werden vermoord.”

Op het moment van de dood van zijn vader had Rigo net zijn eerste wielerwedstrijd gereden. Hij trainde dagelijks met zijn vader, gekleed in hun ‘normale’ kleren, want een fatsoenlijk wieler-outfit konden ze niet betalen.

Na de dood van zijn vader moest Rigo ineens voor zijn moeder Aracelly en zijn zusje Marta Lucia zorgen. Hij nam de ‘baan’ van zijn vader over, het verkopen van loten voor de loterij. Toch bleef hij ook naar school gaan, hij ging ook door met trainen en met het rijden van wielerwedstrijden, op dat moment al met het idee om op die manier in het onderhoud van z’n familie te kunnen voorzien.

Tegelijk nam Rigo nog een andere belangrijke beslissing, misschien wel de belangrijkste van zijn leven: hij besloot om geen wraak te nemen voor de dood van zijn vader, maar om te proberen een heel ander doel te bereiken: een succesvol wielrenner worden. Daarbij dacht hij aan zijn grote idool Lucho Herrera, die in 1987 de Ronde van Spanje wist te winnen, het jaar waarin Rigo werd geboren.

Maar tegelijk werken en trainen begon steeds meer een probleem te worden en op z’n zestiende zei Rigo tegen de baas van het Orgullo Paisa-wielerteam waarvoor hij toen reed, dat hij zijn normale trainingsniveau niet meer kon volhouden. Hij moest kiezen: nú al professioneel wielrenner worden of zich fulltime wijden aan het verkopen van loten, waarmee hij het brood op de plank bracht.

Het probleem was echter dat je om professional te worden achttien jaar moest zijn en dus was Rigo’s dilemma niet makkelijk op te lossen. Maar de begeleiders van Rigo zagen zijn uitzonderlijk talent en wilde niet graag dat hij voor de Colombiaanse wielersport verloren zou gaan. Daarom werd een originele oplossing gevonden: zijn moeder tekende het profcontract voor hem. Drie jaar later vertrok hij naar Italië en sindsdien heeft hij altijd voor Europese teams gefietst, en met het nodige succes.

Rigo komt wel regelmatig naar huis, hij organiseert zelfs wielerwedstrijden in Colombia en weet grote wielrenners uit het peleton, zoals Chris Froome, een goede vriend van Rigo, warm te krijgen om aan deze wedstrijden in Colombia mee te doen.

Zijn moeilijke jaren in Urrao heeft Rigoberto Urán nooit vergeten. En om ervoor te zorgen dat ook andere jongens, misschien met dezelfde problemen als hij op die leeftijd, hun sport kunnen blijven beoefenen, is Rigo de belangrijkste sponsor geworden van de plaatselijke fietsclub in Urrao. Zodat ze in ieder geval met wielrennen hun brood kunnen verdienen en misschien zelfs kampioen zullen worden. Maar een nieuwe Rigo, die zal er niet snel komen.

Gerelateerde berichten

Tijdschrift Semana wordt oud papier

Tijdschrift Semana wordt oud papier

Afgelopen week vierde ik mijn zilveren migratie-jubileum, het was precies 25 jaar geleden dat ik in Medellín aankwam en dus woon ik al bijna de helft van mijn leven in Colombia. Voor mijn vertrek uit Nederland besloot ik me te ontdoen van de meeste materiële bezittingen en onder andere een flinke boekencollectie heb ik toen verkocht of weggegeven.

Lees meer
In memoriam en een beschouwing over de dood

In memoriam en een beschouwing over de dood

Dood door corona-virus, dat is niets nieuws. In Colombia stierven op dezelfde dag de minister van Defensie, Carlos Holmes Trujillo, en de leider van de grootste vakbond, Julio Roberto Gómez. Twee figuren die tegengestelde politieke posities vertegenwoordigen, het zou zomaar het bewijs kunnen zijn voor de stelling dat het corona-virus, in zijn verwoestende werking ‘niets en niemand discrimineert’ – de dood maakt geen onderscheid. Wat ze verder nog gemeen hebben, was hun leeftijd: beiden stierven op de leeftijd van 69 jaar.

Lees meer
Terug naar de Comunas van Medellín

Terug naar de Comunas van Medellín

In juni 1991 vloog een helikopter van de regering van het departement Antioquia naar een finca in de buurt van Medellín om Pablo Escobar op te halen en hem naar La Catedral te brengen, de luxueuze gevangenis waar hij het iets meer dan een jaar zou volhouden. Dat jaar was een van de meest gewelddadige uit de geschiedenis van de stad: volgens politiecijfers kwamen er dat jaar maar liefst 7081 mensen op gewelddadige wijze om het leven. Het tijdschrift Semana vroeg zich in een artikel af of in Medellín een burgeroorlog aan de gang was.

Lees meer

Blijf op de hoogte

Adverteren op onze website?

Dat kan! Tegen een scherp tarief plaatsen wij uw advertentie.

Ontvang onze nieuwsbrief

Schrijf u in en ontvang onze digitale nieuwsbrief met een overzicht van onze nieuwe artikelen.

Volg ons op social media

Wees als eerste op de hoogte van nieuwe artikelen en deel artikelen met uw netwerk.

Share This