Column Colombia

Fietsen in Medellín

14 oktober 2011

Nico Verbeek

Fietsen in een stad als Medellín was tot voor kort een vrijwel suïcidale onderneming. Automobilisten houden geen rekening met fietsers, net zo min overigens als met voetgangers. De wegen zijn overvol en niet alleen auto’s, maar ook vrachtwagens, bussen, motorfietsen en handkarren van allerlei allooi vechten om de weinige ruimte op de wegen. En natuurlijk ontbreken fietspaden of aparte zones voor fietsers.

Daar kwam een jaar of tien geleden verandering in. Naar Nederlands voorbeeld werd in een aantal vlakgelegen wijken een klein netwerk van fietspaden aangelegd, dat het gebruik van de fiets moest stimuleren. Een ingenieur van de afdeling ruimtelijke ordening van de gemeente woonde en studeerde een aantal jaren in Delft. Na zijn terugkomst slaagde hij erin zijn enthousiasme over de Hollandse fietscultuur over te brengen op de toenmalige beleidsmakers van zijn stad.

Hoewel de fietspaden redelijk intensief worden gebruikt, is er in de loop van de jaren een klein probleem ontstaan. Voetgangers zien de prachtige, groene asfaltstroken naast de drukke verkeerswegen namelijk óók als een perfect toevluchtsoord en kijken vaak vreemd en zelfs verbolgen op als er een fietser komt aangestoven. Ook de mensen die met hun typische handkarren afval van de straten ophalen en recycleren, wijken vaak uit naar de fietspaden. Kortom, het is een beetje druk geworden op de fietspaden en dat komt de veiligheid niet ten goede.

De gemeente heeft nu weer iets nieuws bedacht. Toen ik net per fiets naar de bibliotheek ging, zag ik onderweg een stalling met alleen maar blauwe fietsen. Ik moest meteen denken aan het befaamde ‘wittefietsenplan’ dat in Amsterdam in de jaren zestig eens is uitgeprobeerd. In Medellín heeft de gemeente samen met Universiteit EAFIT ook iets dergelijks bedacht. Je kunt ‘onderweg’ gratis een fiets lenen, die je dan een uur mag gebruiken en daarna bij een ander fietsenstalling weer kunt inleveren. Je moet je wel van te voren inschrijven en als je een fiets leent moet je je identificatienummer geven dat vervolgens door de fietsenstallingbediende wordt ingevoerd in een computer.

Voor dit proefproject zijn voorlopig ruim honderd fietsen beschikbaar, die allemaal identiek zijn geverfd en er bijzonder degelijk uitzien. Voor diefstal hoef je niet bang te zijn, want de fietsen zijn uitgerust met een chip die is verbonden met een GPS, zo wist de jongen die de fietsen verhuurt me te vertellen. En dáár ontbrak het bij het Amsterdamse wittefietsenplan zo’n vijftig jaar geleden aan. Als ik me het goed herinner, was het gebrek aan controle een van de oorzaken van het mislukken van dat plan. Maar dat euvel is met de huidige technologie hier in Medellín in ieder geval opgelost. Lang leve de vooruitgang!

(Voor meer info over dit fietsenplan: www.encicla.gov.co )

 

Gerelateerde berichten

Juan Valdez is dood, lang leve Juan Valdez!

Juan Valdez is dood, lang leve Juan Valdez!

De Nationale Federatie van Koffietelers rouwt om het verlies van zijn icoon Juan Valdez, wereldwijd het uithangbord van de Colombiaanse koffie. De man die hem verpersoonlijkte, Carlos Castañeda, stierf enkele weken geleden op 58-jarige leeftijd in de Las Vegas-kliniek in Medellín, waar hij herstelde van een hartoperatie.

Lees meer
Moeders van de Candelaria: 25 jaar op zoek naar de waarheid

Moeders van de Candelaria: 25 jaar op zoek naar de waarheid

Op 16 maart vierde Madres de La Candelaria haar 25-jarig bestaan met een bijeenkomst in Museo Casa de Memoria in Medellín. De viering heette ‘Altijd woensdag om twaalf uur’, als eerbetoon aan hun wekelijkse protest in het atrium van de Nuestra Señora de la Candelaria-kerk in Medellín. Aanwezig waren leden van de organisatie en flink wat van de mensen die hen gedurende deze tijd hebben gesteund.

Lees meer
De jungle in de Colombiaanse literatuur

De jungle in de Colombiaanse literatuur

Het is dit jaar precies honderd jaar geleden dat José Eustasio Rivera (1888 – 1928) La vorágine publiceerde, een roman waarin de Colombiaanse jungle de hoofdrol speelt en die tegenwoordig tot de canon van de Colombiaanse literatuur behoort. En dus ook verplichte lectuur op de middelbare scholen in Colombia en dat heeft het imago van de roman niet veel goed gedaan. La vorágine (vrij vertaald: De maalstroom) staat voor moeilijk, weinig toegankelijk proza, in ieder geval lectuur die een scholier niet voor z’n plezier leest.

Lees meer

Blijf op de hoogte

Adverteren op onze website?

Dat kan! Tegen een scherp tarief plaatsen wij uw advertentie.

Ontvang onze nieuwsbrief

Schrijf u in en ontvang onze digitale nieuwsbrief met een overzicht van onze nieuwe artikelen.

Volg ons op social media

Wees als eerste op de hoogte van nieuwe artikelen en deel artikelen met uw netwerk.

Share This