Column Colombia

Dit is niet Europa…

27 juni 2011

Nico Verbeek

Dat krijg ik regelmatig te horen van mijn echtgenote of haar familieleden als ik weer eens iets heb uitgehaald wat eigenlijk te gevaarlijk is, of te onbezonnen of soms ook gewoon te stom voor woorden.

Vorige weekend was het weer raak. We waren op bezoek op de finca van mijn zwager en zoals gebruikelijk stond ik vroeg op om in de omgeving een flinke wandeling te maken. Mijn aandacht werd getrokken door een cementen rails, die midden in het bos was aangelegd en die, zo verbeeldde ik me, de ingang zou zijn van een of ander geheim landgoed.

Ik was erg nieuwsgierig naar dat landgoed en volgde de rails, die erg steil naar boven slingerde. Naast de weg stond een groot bord met in grote rode letters de waarschuwing: Verboden Toegang – Privé Terrein. Ik dacht steeds: tot de volgende bocht en dan ga ik weer terug. Wel luisterde ik scherp of ik geen geluid van menselijke aanwezigheid of hondengeblaf hoorde. Maar nee, alles was stil. Ik had Mina, de kleine fox terriër van mijn zoontje Nicolás bij me, die vrolijk en nieuwsgierig rondsnuffelde.

Opeens zag ik het einde van de inrit en een kleine vlakte met daarachter een grote finca in aanbouw, met een prachtig uitzicht over een immens groen dal. Ik wilde omkeren, maar zag in de verte mensen en het leek me toen maar beter om door te lopen – op dat moment omdraaien zou pas echt ‘verdacht’ zijn.

Toen zag ik nog geen tien meter verderop, vóór het huis, een enorme zwarte Rottweiler die los liep. Hij kwam meteen op me afgelopen en ik dacht dat hij me zou aanvallen, maar zijn aandacht werd afgeleid door Mina. Het kleine hondje van Nicolás had nog helemaal niets in de gaten en sprong argeloos rond. Voordat ze goed en wel in de gaten had wat er gebeurde, had de Rottweiler haar al in zijn bek. Ze begon uiteraard afgrijselijk te janken, maar kon verder niets doen. Ik probeerde wanhopig Mina te bevrijden door tegen de Rottweiler aan te schoppen, maar die gaf geen kik.

Ik moest er niet aan denken dat ik bij Nicolas aan zou moeten komen met een dode Mina. Hij is helemaal weg van zijn hondje, maar ik stond machteloos. Op dat moment kwam de vrouw van de opzichter van de finca aangelopen en riep de Rottweiler, die gelukkig Mina los liet. Het was echt een wonder: de Rottweiler had kennelijk niet echt doorgebeten en Mina had alleen wat oppervlakkige wonden in haar achterpoot en haar buik, waar de tanden van het zwarte monster hadden gestaan…

De vrouw was verder aardig, ze had wel in de gaten dat ik geen boze indringer was, maar zei wel dat ik enorm veel geluk had gehad. Als ik geen hond bij me had gehad, als afleiding, was de Rottweiler waarschijnlijk direct op mij afgevlogen en wie weet hoe hij me zou hebben toegetakeld. En dat hij Mina niet meteen doormidden had gebeten was ook een wonder, misschien was hij nog wat slaperig geweest.

Op de terugweg, met de gewonde Mina in mijn armen, bereidde ik me alvast voor op de commentaren die ik zou krijgen bij terugkomst. Hoe kun je zoiets doen? Hoe haal je het in je hoofd om je zomaar op vreemd terrein te begeven?! En de honden van de mensen hier zijn om het erf te bewaken, niet om vertroetelen. Dit is niet Europa!!

Gerelateerde berichten

Grensoverschrijdend gedrag in de jungle

Grensoverschrijdend gedrag in de jungle

Andres Felipe Pérez was twaalf jaar oud, had terminale kanker en smeekte in een video aan de commandanten van de FARC-guerrilla om zijn laatste dagen met zijn vader door te mogen brengen. Die vader was politieagent José Norberto Pérez en die was een jaar ervoor ontvoerd door de guerrilla. De commandanten van de FARC waren niet gevoelig voor de smeekbede en de jongen stierf zonder zijn vader te zien, in december 2001. De wanhopige agent zelf werd een paar maanden later door de guerrilla doodgeschoten, toen hij het kampement waar hij werd vastgehouden, probeerde te ontvluchten.

Lees meer
Het verloren paradijs

Het verloren paradijs

Die middag is er geschreeuw te horen in de buurt van de finca. Bevelen die worden gegeven, iemand die iets onverstaanbaars terug schreeuwt. De honden beginnen te blaffen. Ik steek de machete achter m’n broekriem en loop het bos in. Al snel ben ik bij de grens van de finca met die van de buren. Het prikkeldraad ligt op de grond, de palen zijn verrot. Verderop zie ik drie mannen met oranje gekleurde hesjes staan bij een geel statief met daarop een apparaat dat op een camera lijkt.

Lees meer

Blijf op de hoogte

Adverteren op onze website?

Dat kan! Tegen een scherp tarief plaatsen wij uw advertentie.

Ontvang onze nieuwsbrief

Schrijf u in en ontvang onze digitale nieuwsbrief met een overzicht van onze nieuwe artikelen.

Volg ons op social media

Wees als eerste op de hoogte van nieuwe artikelen en deel artikelen met uw netwerk.

Share This