Column Colombia

De boom-man

19 oktober 2014

Nico Verbeek

Een mangoboom in een strookje bos naast de snelweg is veranderd in een boomhut. Ik woon in de buurt en loop er elke middag langs als ik onze hond uitlaat. Eerst lagen er twee planken op twee dikke takken. De dag erna lag er een koffer op. En weer een dag later zat er een man op een plank naast. Hij leek het goed naar z’n zin te hebben, want in het vervolg zag ik hem bijna elke middag in z’n boomhut zitten.

Ik brandde van nieuwsgierigheid om zijn verhaal te horen. Uiteindelijk liep ik naar de boom toe en vroeg hem waarom hij in die boom zat. Zijn antwoord verbaasde me. Om rustig te kunnen lezen en omdat het een van de weinig plaatsen was waar niemand hem lastig viel. De boomhut ligt midden in een dicht bevolkte wijk, met veel flats, en om de veiligheid van de buurt te garanderen lopen er ook veel straatbeveiligers rond: mannen in een uniform, bewapend met een wapenstok die potentiële dieven moeten afschrikken. En juist die bewakers hebben het niet op zwervers, zo begrijp ik uit zijn woorden.

De boom-man ziet er inderdaad uit zoals je je een zwerver voorstelt en zoals ik ze ook vaak in de straten van Medellín zie rondlopen. Een warrige bos met lange zwarte haren en een volle baard. Aan zijn lijf een gerafelde zwarte broek en een heel oud donkerkleurig T-shirt met gaten.

Een paar dagen geleden zag ik de boom-man ineens met een oude strijkplank lopen. Ik volgde hem tot hij bij zijn boom was gekomen. Ik zag dat hij de strijkplank met een touw naar boven wilde takelen. Weer kon ik mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en vroeg hem waar hij die strijkplank voor ging gebruiken. Was het om een tweede verdieping aan zijn woning toe te voegen? Nee, de strijkplank was om op te schrijven en z’n boeken op te leggen. We hadden een interessant onderwerp te pakken. Ik vroeg hem wat hij zoal las. Daarop volgde een hele rij namen van klassiekers uit de Spaanstalige wereld: van Gabriel García Márquez, Jorge Isaacs, Fernando Vallejo tot Mario Vargas Llosa. Hij noemde ook nog titels van de boeken die hij pas had gelezen. Ik zei helemaal niet dat het me verbaasde dat een zwerver wereldliteratuur las, maar toch zei hij ongevraagd en ter verdediging dat hij wel degelijk zijn middelbareschooldiploma had gehaald.

Waar haalde hij zijn boeken vandaag? Daarvoor ging hij altijd naar La Bastilla, de straat in het centrum van Medellín, waar je goedkoop tweedehands boeken kunt kopen of de goedkope piratenversie van bestsellers. En als hij ze uitgelezen had, dan bracht hij de boeken weer terug en ruilde hij ze in voor nieuwe boeken. Ik vond het een geweldige vondst! Hij had als zwerver geen ruimte om z’n boeken te bewaren en dus bracht hij ze na lezing gewoon weer terug naar de winkel en ruilde ze in voor nieuw leesvoer.

Ik wilde niet te lang inbreuk maken op zijn gastvrijheid en wilde na het korte gesprek weer teruglopen naar mijn eigen woning, een appartement zo’n tweehonderd meter verderop. Ik had me al omgedraaid, toen hij me nariep: “Wilt u alstublieft geen reclame gaan maken?” Ik was nogal verbaasd over de vraag en hoewel ik wel aanvoelde in welke richting zijn verzoek ging, vroeg ik hem toch wat hij precies bedoelde. Of ik niemand wilde vertellen over zijn boomhut. Want dan zouden misschien ‘anderen’ (buitenlanders?, journalisten?) op het idee komen om hem te komen bezoeken en dan zou het gedaan zijn met zijn rust. Dat beloofde ik hem uiteraard.

Dus, beste boom-man, sorry dat ik mijn belofte heb verbroken.

Gerelateerde berichten

Moeders van de Candelaria: 25 jaar op zoek naar de waarheid

Moeders van de Candelaria: 25 jaar op zoek naar de waarheid

Op 16 maart vierde Madres de La Candelaria haar 25-jarig bestaan met een bijeenkomst in Museo Casa de Memoria in Medellín. De viering heette ‘Altijd woensdag om twaalf uur’, als eerbetoon aan hun wekelijkse protest in het atrium van de Nuestra Señora de la Candelaria-kerk in Medellín. Aanwezig waren leden van de organisatie en flink wat van de mensen die hen gedurende deze tijd hebben gesteund.

Lees meer
De jungle in de Colombiaanse literatuur

De jungle in de Colombiaanse literatuur

Het is dit jaar precies honderd jaar geleden dat José Eustasio Rivera (1888 – 1928) La vorágine publiceerde, een roman waarin de Colombiaanse jungle de hoofdrol speelt en die tegenwoordig tot de canon van de Colombiaanse literatuur behoort. En dus ook verplichte lectuur op de middelbare scholen in Colombia en dat heeft het imago van de roman niet veel goed gedaan. La vorágine (vrij vertaald: De maalstroom) staat voor moeilijk, weinig toegankelijk proza, in ieder geval lectuur die een scholier niet voor z’n plezier leest.

Lees meer
Griselda Blanco, de Zwarte Weduwe

Griselda Blanco, de Zwarte Weduwe

Griselda Blanco (1943-2012) was een van de meest gewelddadige drugshandelaren in de Colombiaanse maffiageschiedenis. Ze had de naam een gewetenloze moordenaar te zijn en verschillende vendetta’s te hebben veroorzaakt, zowel in Colombia als in het Miami rond 1980, de jaren van Miami Vice. Ze werd omschreven als zeer bezitterig en extreem jaloers, op het randje van het abnormale. Ook zou ze honderden doden op haar geweten hebben, onder wie haar drie echtgenoten, vandaar haar bijnaam Zwarte Weduwe.

Lees meer

Blijf op de hoogte

Adverteren op onze website?

Dat kan! Tegen een scherp tarief plaatsen wij uw advertentie.

Ontvang onze nieuwsbrief

Schrijf u in en ontvang onze digitale nieuwsbrief met een overzicht van onze nieuwe artikelen.

Volg ons op social media

Wees als eerste op de hoogte van nieuwe artikelen en deel artikelen met uw netwerk.

Share This