Column Colombia

Corruptie & common sense

8 maart 2011

Nico Verbeek

Colombia is een van de meest corrupte landen van de wereld. Op alle lijstjes van transparantie die regelmatig worden gepubliceerd, eindigt het land steevast op een van de laatste plekken. Miljarden gaan er jaarlijks verloren aan fraude, omkoping, oneerlijke concurrentie, voorgekookte contracten. De media staan weer bol van corruptieverhalen. De burgemeester van Bogotá is in opspraak door een gigantisch schandaal, waarbij vooral zijn broer, Iván Moreno, een kwalijke hoofdrol speelt. Deze regelde de contacten (én contracten) met een aannemersconsortium, dat de lokale overheid voor miljarden oplichtte. Zelf streek meneer Moreno hoge commissies op.

Theoretisch zijn er controleorganen, zoals de contraloría, maar die doen vaak zelf vrolijk mee met de wonderbaarlijke geldverduistering. Zoals de vorige ‘contralor’ Julio César Turbay, die alleen maar in het nieuws kwam door zijn buitenlandse reizen en zijn kostbare dienstauto. Zijn vader was president in de jaren zeventig en sprak toen de gevleugelde (en uiterst cynische) woorden dat het zijn doel was “de corruptie tot zijn juiste proporties terug te brengen”.

De afgelopen regering van president Álvaro Uribe heeft de twijfelachtige eer de corruptie naar een nieuw niveau te hebben getild. Niet langer is er sprake van individuele gevallen; de corruptie is ‘geïnstitutionaliseerd’ en als het ware verankerd geraakt in de officiële instituties. De voedingsbodem voor al die corruptie wordt gelegd tijdens de verkiezingen voor de regionale verkiezingen. Aanstaande oktober is het weer zover: meer dan duizend burgemeesters worden gekozen. Burgemeesters hebben aanbestedingen te vergeven en grote aannemers staan daarom al klaar met een grote buidel geld om stemmen te kopen. In ruil voor hun steun krijgen de aannemers na de verkiezingen hun investering dubbel en dwars terug in de vorm van vette contracten.

De mayordomo (opzichter) van mijn finca vertelde me afgelopen week dat hij ook van plan was om zich kandidaat te stellen voor de gemeenteraad van zijn dorp. Natuurlijk wist hij ook wel dat politici vaak alleen maar uit zijn op hun eigen voordeel en dat het er corrupt en ‘cliëntelistisch’ (voor wat, hoort wat) aan toe gaat. Maar hij sprak oprecht over zijn voornemen op te komen voor de belangen van de mensen uit zijn gehucht en voor die van alle plattelanders. Ik ken hem erg goed en ik weet dat hij het echt meent. Hij is werkzaam geweest in juntas de acción comunal, een soort dorpsraden, en inderdaad zijn er talrijke buren die vaak ongevraagd voor advies bij hem aankloppen.

Aan het einde van het gesprek zei hij: “Eerlijk gezegd is er nog een andere reden waarom ik raadslid wil worden. Je krijgt er voor betaald en ik moet toch ook aan mijn zoontje denken. Die is veertien jaar en als hij straks van school afkomt, moet hij toch ergens gaan werken. Dan is het goed als ik een aantal mensen ken uit de politiek die me eventueel aan een baantje kunnen helpen.”
Dat kun je toch geen corruptie noemen? Dat is gewoon gezond verstand.

Gerelateerde berichten

Moeders van de Candelaria: 25 jaar op zoek naar de waarheid

Moeders van de Candelaria: 25 jaar op zoek naar de waarheid

Op 16 maart vierde Madres de La Candelaria haar 25-jarig bestaan met een bijeenkomst in Museo Casa de Memoria in Medellín. De viering heette ‘Altijd woensdag om twaalf uur’, als eerbetoon aan hun wekelijkse protest in het atrium van de Nuestra Señora de la Candelaria-kerk in Medellín. Aanwezig waren leden van de organisatie en flink wat van de mensen die hen gedurende deze tijd hebben gesteund.

Lees meer
De jungle in de Colombiaanse literatuur

De jungle in de Colombiaanse literatuur

Het is dit jaar precies honderd jaar geleden dat José Eustasio Rivera (1888 – 1928) La vorágine publiceerde, een roman waarin de Colombiaanse jungle de hoofdrol speelt en die tegenwoordig tot de canon van de Colombiaanse literatuur behoort. En dus ook verplichte lectuur op de middelbare scholen in Colombia en dat heeft het imago van de roman niet veel goed gedaan. La vorágine (vrij vertaald: De maalstroom) staat voor moeilijk, weinig toegankelijk proza, in ieder geval lectuur die een scholier niet voor z’n plezier leest.

Lees meer
Griselda Blanco, de Zwarte Weduwe

Griselda Blanco, de Zwarte Weduwe

Griselda Blanco (1943-2012) was een van de meest gewelddadige drugshandelaren in de Colombiaanse maffiageschiedenis. Ze had de naam een gewetenloze moordenaar te zijn en verschillende vendetta’s te hebben veroorzaakt, zowel in Colombia als in het Miami rond 1980, de jaren van Miami Vice. Ze werd omschreven als zeer bezitterig en extreem jaloers, op het randje van het abnormale. Ook zou ze honderden doden op haar geweten hebben, onder wie haar drie echtgenoten, vandaar haar bijnaam Zwarte Weduwe.

Lees meer

Blijf op de hoogte

Adverteren op onze website?

Dat kan! Tegen een scherp tarief plaatsen wij uw advertentie.

Ontvang onze nieuwsbrief

Schrijf u in en ontvang onze digitale nieuwsbrief met een overzicht van onze nieuwe artikelen.

Volg ons op social media

Wees als eerste op de hoogte van nieuwe artikelen en deel artikelen met uw netwerk.

Share This